W zakładce Kącik Rodzica znajdziecie Państwo informacje dotyczące organizowanych w naszej szkole konsultacji ze specjalistami, harmonogram spotkań otwartych Ku Dziecku.

1. Harmonogram spotkań Ku Dziecku
2. Konsultacje
3. Do przemyślenia

Harmonogram

do góry

Konsultacje

"Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest;
nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi."

Jan Paweł II

W bieżącym roku szkolnym zapraszamy wszystkich Rodziców do korzystania z organizowanych na terenie naszej szkoły konsultacji indywidualnych z:

psychologiem
p. mgr Agata Orzeł Żukowska
każdy czwarty poniedziałek miesiąca
od godziny 9.00 do 12.00 w s. nr 10

doradcą zawodowym
p. mgr Beata Oprocha
każdy pierwszy poniedziałek miesiąca
od godziny 9.00 do 12.00 w s. nr 10

pedagogiem
s. mgr Kinga Żelazko SP
środa: 16.00 – 16.45
piątek:15.30 – 16.15

do góry

Do przemyślenia

„Wychowanie bez błędów jest mitem. Nic takiego nie istnieje. I nie tylko nie istnieje, ale wręcz nie powinno istnieć. Rodzice są ludźmi. Popełniają więc błędy i nie wiedzą wszystkiego. Natomiast odpowiedzialni rodzice nie są mitem. Przeciwnie. Dzieci mają prawo do odpowiedzialnych rodziców. Przyznawanie się do błędów albo niewiedzy jest prawidłowym zachowaniem ze strony rodziców. Powinno ono zarazem być uzupełniane przez dążenie do naprawiania błędów oraz poszukiwania odpowiedzi.”

J.G.Woititz

Z fotelika pedagoga kilka sygnałów dla Rodziców
chcących odnowić oraz wzmocnić swoje relacje ze swym dzieckiem
... i nie tylko

Nie ma znaczenia w jakim wieku jest Twoje dziecko. Czy jest jeszcze niemowlęciem czy już nastolatkiem, chodzi do klasy pierwszej czy piątej. Pragnę podzielić się z Tobą kilkoma „witaminami”, które być może staną się impulsem do szukania nowych dróg poznawania siebie, swojego dziecka ... i nie tylko. Dziś pierwsza:

Witamina U-czucie, czyli... zaakceptowane wszystkie uczucia – ograniczone pewne działania

Uczucia, które zostały nam wszystkim dane są wartościową i bardzo istotną częścią naszej natury. Służą nie tylko naszemu rozwojowi ale są również dobrymi narzędziami, których potrzebujemy, gdy chcemy zbudować autentyczny związek - relacje z drugim małym bądź dużym człowiekiem.
Mam nadzieję, że coraz rzadziej będziemy słyszeć wokół siebie, że są uczucia „złe”, które przeżywają może i nawet bardzo mocno np. moi sąsiedzi, dzieci innych rodziców –ale oczywiście nie JA i nie moje dziecko oraz „dobre” do wyrażania których tylko ma prawo moja pociecha. Może ktoś powie NIE – chwileczkę, ale nie mogę przecież pozwolić na to, by mój syn był wściekły na swojego młodszego brata, chodził w złym humorze czy oburzał się na „całe życie”. A ja powiem: TAK- może to wszystko czuć zarówno twoje dziecko jak i Twój współmałżonek, szef w pracy i Ty sam i to z tego najprostszego powodu, że nie ma uczuć „złych” czy „dobrych, „pozytywnych” czy „negatywnych”, ponieważ każdy stan emocjonalny jest po prostu stanem, który dla przeżywającej go osoby może być przyjemny lub nieprzyjemny, mniej lub bardziej chcianym.
Wszystkie stany emocjonalne należy zaakceptować, ponieważ jeżeli nie pozwolimy sobie na te uczucia, których wolelibyśmy nie mieć nie poznamy tego, co naprawdę czujemy a jedynie to co uważamy, że powinniśmy czuć. By dobrze być zrozumianą chcę tu szczególnie podkreślić, że dopuszczenie do siebie przykrych, czy niewygodnych stanów emocjonalnych nie oznacza przyzwolenia na wyładowywanie ich w dalszej kolejności na innym człowieku ale wzięcie ich pod świadomą kontrolę oraz życie w bliższym prawdzie- a nie wyimaginowanym- obrazie samego siebie. DOPIERO W MOMENCIE, KIEDY USWIADOMIMY SOBIE PRZEŻYWANE UCZUCIA I POZWOLIMY SOBIE NA ICH ISTNIENIE, MOŻEMY PODJĄĆ DECYZJĘ, CO W DANEJ SYTUACJI POWINNIŚMY Z NIMI ZROBIĆ i tu bierzemy ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA DZIAŁANIE PODJĘTE POD ICH WPŁYWEM.
Ocenie moralnej podlega dopiero trwała postawa albo czyn - same uczucia są neutralne.
Jest to ważne ponieważ dzięki wiedzy o swoich uczuciach i emocjach -czyli poznaniu swojego składu witaminy U- możemy się nie tylko kontrolować ale również nauczyć sposobów uwalniania od nich oraz wyrażania ich bez wyrządzania szkody drugiemu człowiekowi czy zamykania sobie z nim drzwi.
Może nasunąć się komuś teraz pytanie: Jak sobie więc radzić z własnymi uczuciami??? czy jeszcze trudniejsze: Jak pomóc swojemu dziecku, aby radziło sobie z własnymi uczuciami, aby nie było „emocjonalnym ślepcem”????
Sposobów jest więcej niż przypuszczamy.
Ważne jest, aby pozwolić dziecku czuć to co czuje (i sobie również!!) i zaakceptować jego uczucia. Jest to bardzo trudne ale tylko do chwili do której my sami nie akceptujemy swoich uczuć, gdy okazuje się, że ważniejsze wydaje się nam to, jak dziecko się zachowuje, od tego, co przeżywa, gdy wręcz walczymy z dzieckiem, aby nie czuło tego, co czuje zamiast pomóc mu z tym się uporać lub zwyczajnie zaprzeczamy jego niewygodnym uczuciom tak naprawdę po to, aby siebie od nich uwolnić. Jest bezpośredni związek między tym, co dzieci czują a ich zachowaniem choćby dlatego, że uczucia nie wyrażone ulegają uwewnętrznieniu lub eksplodują. Przypominam jednak o oceanicznej wręcz różnicy między przyzwoleniem na wyrażanie przeżyć emocjonalnych a przyzwoleniem na działanie pod ich wpływem Ze swoich kontaktów z dziećmi dziś wyraźnie widzę, że naprawdę warto zatrzymać się przy codziennych sytuacjach, aby pomóc im rozpoznać i określić przeżywane uczucia przez nazwanie ich. Dziecko nie umiejąc nazwać swoich uczuć odczuwa chaos, zamieszanie, zagrożenie, gdy pomagasz mu w określaniu doświadczanego uczucia stajesz się niejako lustrem dla jego przeżyć, „odbijasz” je takie jakie są, bez zniekształceń. Po nazwaniu uczucia dziecko wytwarza sobie pojęcie o tym co się w nim dzieje. Otrzymujemy informacją o jego potrzebach oraz umożliwiamy mu rozładowanie ich i kontrolę. I co jest ważne z czasem stopniowo samo uczy się porządkować i kontrolować swoje emocje.
Uczucia nie powinny pełnić w naszym życiu ani roli „pana” ani „wroga”. Nie należy bezwolnie się im poddawać ani z nimi walczyć. Zachęcam do podjęcia trudu uczenia się ich rozpoznawania, określania i wyrażania tak, aby nie raniły innych.

szkolny pedagog

do góry